|
|
Jedyną przypuszczalnie dokumentacją
istnienia dworu w Antopolu jest nielitografowany rysunek Napoleona Ordy,
wykonany po 1861 r. Wbrew swemu dość konsekwentnie stosowanemu
zwyczajowi nie podpisał on jednak, czyim Antopol był wówczas
dziedzictwem. Około 1900 r. dobra antopolskie - własność niegdyś
Bystrych i Giedroyciów - należały do większych majątków, gdyż na
obszarze ośmiu folwarków zajmowały 3500 dziesięcin ziemi. Były wówczas
własnością von Brewernów, rodziny w tym czasie zrusyfikowanej, ale z
pewnymi tradycjami i powiązaniami polskimi. Jednen z Brewernów, Krystian
Abraham zajmował np. w 1757 r. urząd pisarza publicznego królewskiego.
W drugiej poł. XIX w. córka bar. Teodora, Barbara von Brewern, była żoną
ks. Romualda Giedroycia.
Jak wynika z rysunku Ordy, dwór w Antopolu, stawiany
najprawdopodobniej na przełomie XVIII i XIX w. przez polskich poprzedników
von Brewernów, był przypuszczalnie budowlą drewnianą niezbyt rozległą,
parterową, wzniesioną na wysokim podmurowaniu o planie prostokąta, krytą
wysokim, gładkim dachem czterospadowym. Od strony zajazdu posiadał
niezwykłej szerokości ganek o sześciu masywnych kolumnach wspartych na
wydatnych cokołach, w formie portyku zwieńczonego trókątnym szczytem z
nieczytelną tarczą herbową. Do portyku wiodły szerokie schody. Ze
wszystkich stron dwór otaczała gęstwina starego ogrodu z gazonem od
frontu. |
